Wat voor dromen had je als kind? Welke keuzes heb je gemaakt in je leven en hoe kijk je daarop terug? Heb je ergens spijt van? Interessante vragen, die je van iedereen die je na staat graag wilt weten. Maar in het dagelijkse leven stellen we dit soort vragen meestal niet. Het is gemakkelijker om over koetjes en kalfjes te praten of over de beslommeringen van andere mensen uitgebreid te bespreken.
Ik ontmoet regelmatig mensen die dat als een gemis ervaren. Het blijkt ook niet gemakkelijk te zijn om dit soort vragen te stellen aan elkaar, bijvoorbeeld kinderen aan hun ouders. Maar kinderen willen wel degelijk weten wat hun ouders hebben willen overbrengen bij de opvoeding. En ouders willen op hun beurt graag vertellen welke waarden zij in hun eigen jeugd meegekregen hebben, wat hun idealen waren en wat hun drijfveren zijn geweest.
Dit soort persoonlijke onderwerpen blijkt wel degelijk goed bespreekbaar te zijn. As je er tenminste de tijd voor neemt. Dat merk ik in de gesprekken die ik zelf voer om het levensverhaal van iemand op te tekenen. Wat begint als een plan om jeugdherinneringen vast te leggen voor de (klein-)kinderen, eindigt in intensieve gesprekken waarin het hele leven aan bod komt: verliefdheden, de emoties bij de geboorte van de eigen kinderen, verdriet en tegenslagen en de gedachten over de eigen dood. Soms emotioneel, maar het gaat wel ergens over.
Met het vertellen over dit soort kwesties lever je eigenlijk je geestelijke erfgoed af aan je nabestaanden. Met het vastleggen van je materiële nalatenschap bij de notaris wacht je doorgaans niet totdat je ernstig ziek bent. Dat zou je met je geestelijke nalatenschap ook niet moeten doen.
Verder lezen:
- Verhalen voor het leven in het heden
- Levensverhalen schrijven: doe het nu
- Waarom een levensverhaal laten optekenen
0 reacties:
Een reactie plaatsen