Vertel een levensverhaal aan de hand van emoties die in ieder mensenleven voorkomen: liefde, verdriet, teleurstellingen en blijdschap. Veel boeiender dan aan de hand van levensfases.
Een levensverhaal vertellen betekent herinneringen naar boven halen en ordenen. Dat kun je doen aan de hand van levensfases. Onze levens verlopen immers doorgaans volgens een vast patroon: kinderjaren, schoolperiode, verliefdheid, vaste relatie, het werkende leven en ga zo maar door. Bij het schrijven of vertellen van een levensverhaal vormen deze periodes vaak de bijbehorende hoofdstukken.
Voor de hand liggend, maar niet zo spannend. Als je zou beginnen bij het ophalen van herinneringen en niet bij de indeling in levensperiodes, ontstaan er wellicht heel andere beelden. Beelden, die waarschijnlijk een levendiger verhaal opleveren.
Herinneringen ontstaan namelijk op twee manieren: door herhalingen in allerlei vormen, maar vooral door dingen met een grote emotionele impact. Bij heftige gebeurtenissen komen er stofjes vrij in de hersenen, die ervoor zorgen dat allerlei details moeiteloos in je hersenen opgeslagen worden. Belevenissen waarbij je grote woede, teleurstelling, angst of blijdschap voelt, blijven daarom veel beter hangen dan gebeurtenissen waar je onverschillig tegenover staat.
Zo is te verklaren waarom mensen nog precies weten wat ze aan het doen waren bij de aanslag op de Twin Towers in New York. Dat gebeurt ook bij emotionele gebeurtenissen in iemands persoonlijke leven: de geboorte van een kind, het verlies van een dierbare persoon, een ingrijpend conflict, en ga zo maar door. Dikke kans dus dat je vroegste herinnering ontstond bij een voorval dat heftige gevoelens opriep.
Bovendien zitten er aan deze gebeurtenissen waarschijnlijk allerlei ‘haakjes’ vast, waaraan nog meer herinneringen opgehangen zijn. Zo kun je behoorlijk diep in je geheugen graven en het verleden tot leven roepen.
Voor het vertellen van een levensverhaal – van jezelf of iemand anders - is het interessant dit pad van de emoties terug te wandelen. De emoties van woede, geluk, angst en blijdschap roepen namelijk bijbehorende herinneringen op, die de moeite waard zijn om door te geven en vast te leggen in een levensverhaal. Dat zijn immers vaak de verhalen die je wilt delen met anderen.
De lezer of luisteraar wil op zijn beurt ook vaak weten wat een bepaalde gebeurtenis voor iemand betekent heeft en wat hij daarbij gevoeld heeft. Emoties zijn namelijk universeel en boren een diepere laag aan, die mensen tot elkaar brengt.
Dus: als je een levensverhaal opdiept of laat schrijven, wijk dan eens af van het pad van de vaste levensfases. Er is geen wet die zegt dat je bij 'het begin' moet beginnen en precies de levensloop in de tijd moet volgen. Vraag je in plaats daarvan eens af welke emotionele hoofdstukken er in het boek komen te staan.
“Life is a story, in search of a narrator”
- Paul Ricoeur (filosoof)
Verder lezen:
- Hoe je je persoonlijke tijdbalk maakt
- Zet je zintuigen in om herinneringen te bewaren
- Het verhaal dat we onszelf vertellen
0 reacties:
Een reactie plaatsen