Het belangrijkste personage in een roman heeft altijd een motief. Hij heeft iets af te rekenen met zijn vader. Ze heeft een onbereikbare geliefde. Hij heeft een uitvinding gedaan, die hij wereldwijd op de kaart wil zetten. Als lezer wil je weten waarom ze doen wat ze doen. Dat zorgt ervoor dat je door blijft lezen.
Spannend schrijven betekent dat de schrijver nieuwsgierigheid op weet te wekken bij de lezer. Dat doet de schrijver door verwachtingen te wekken, die lezer vervolgens 'ingelost' wil zien. Vaak doet de schrijver dat door een mysterie te scheppen. Dat kan een trauma zijn. Een treurige jeugdliefde. Een geheim, dat hij al jarenlang met zich meedraagt. Een obsessie of dwanggedachten. Het maakt niet zoveel uit, zolang de schrijver maar vraagtekens plaatst in het hoofd van de lezer. Dat raadsel kan de lezer vervolgens stap voor stap oplossen.
Als schrijver van levensverhalen kun je de hoofdpersoon niet zo behandelen als de schrijver omgaat met zijn romanpersonage. De romanschrijver kan zijn personages immers kneden, omvormen en helemaal naar zijn hand zetten.
Toch kunnen schrijvers van levensverhalen en andere waar gebeurde verhalen wel interessante dingen leren van de schrijvers van fictie. Ook bij het optekenen van iemands levensverhaal is het namelijk van belang dat de lezer ziet welke ontwikkeling hij of zij doormaakt. Welke kwesties kwamen er op zijn pad en hoe is hij daarmee omgegaan? Welke obstakels kwam hij tegen en welke uitwerking heeft dat gehad?
Bij het schrijven van een levensverhaal ontkom je er niet aan om je te verdiepen in de sleutelmomenten in iemands leven, zoals het moment waarop iemand besloot om een totaal andere baan te zoeken of een knoop door te hakken. Eenvoudiger kan ook: een bepaalde gebeurtenis waardoor de hoofdpersoon wijzer geworden is. Verhalen zijn de meest treffende manier om dit soort inzichten en ontwikkelingen met anderen te delen.
Verder lezen:
0 reacties:
Een reactie plaatsen