Als je verhuist naar een ander land, ben je al je houvast kwijt. Dat geldt zeker voor kinderen. Herinneringen aan dierbare personen en geliefde plekken worden dan extra belangrijk. Hoe je dat doet, staat onder meer beschreven in het recent verschenen boek 'Hoe word ik expat?'Volwassenen vinden het vaak spannend om - al dan niet tijdelijk - in een ander land te gaan wonen. Het vooruitzicht om nieuwe mensen te ontmoeten, andere dingen te ontdekken en een nieuw land te verkennen is aanlokkelijk. Voor hun kinderen geldt dat vaak niet. Weliswaar vinden zij de verhuizing in het begin ook aantrekkelijk, maar al snel komen zij er achter dat het niet meevalt om uit hun eigen vertrouwde wereld losgerukt te zijn en een nieuwe plek in een groep te veroveren met eigen sociale codes.
Over kinderen van expats schreef ik het hoofdstuk 'Paps ik wil niet weg! voor het boek 'Hoe word ik expat' van Marcel Gansevoort en Irene Herbers. Deze wegwijzer voor expats verscheen deze maand bij uitgeverij Lannoo. Het is een boek vol anekdotes, interviews en reportages geworden, die de lezer inzicht geven in de voor- en nadelen van het expatleven, waaronder dus ook de gevolgen voor de kinderen.
Die gevolgen mogen ouders niet onderschatten, zo is me bij het schrijven van dit hoofdstuk dubbel en dwars duidelijk geworden. Afscheid nemen van de vertrouwde wereld is voor kinderen buitengewoon ingrijpend, zeker als ze ouder worden en voor een groot deel gericht zijn op hun vrienden en vriendinnen. Het bewaren van goede banden met de achterblijvers is dan erg belangrijk. Net als het vasthouden van herinneringen, zodat ze zich in het nieuwe land gemakkelijker thuis kunnen voelen.
Speciaal voor kinderen van expats - maar ook voor andere mensen die herinneringen willen bewaren - zijn er de volgende ideeën:
- Voor de heimweemomenten: fotografeer je vriendjes, je familie, je oppas, de juf, de sportclub, de buren en alle andere mensen, die je dierbaar zijn. Maak er een fotoboek van. Vraag iedereen er iets bij te schrijven. Fotografeer ook je huis, je school en andere dierbare plekken.
- Neem van iedere plek waar je woont een 'schat' mee, zoals een steen, een potje met zand uit het land of een souvenir. Die schat wordt deel van de historie van de verschillende uitzendingen. Ieder gezinslid kan ook iets speciaals aanwijzen, dat voor hem of haar van waarde is. Die voorwerpen worden onderdeel van de 'heilige collectie' en gaan altijd mee, waar het gezin ook naar toe gaat.
- Maak een memoryspelletje van foto's van dierbaren en belangrijke plekken in je woonplaats, zodat je al spelend herinneringen op kunt halen in het nieuwe land.
- Noteer de familieverhalen. Leg bijvoorbeeld de verhalen van opa en oma vast om later terug te lezen.
- Maak een tijdcapsule. Dit is een bewaarblik of een doos vol documenten en spulletjes, die je begraaft of bewaart op een geschikte plek. Bij terugkomst kun je de tijdcapsule weer openen en je documenten teruglezen. Bewaar bijvoorbeeld een krant of tijdschrift van nu, foto's uit een dag van je dagelijkse leven, een lijstje van je dromen en foto's van je geliefde plekken. Of schrijf een brief waarin je beschrijft hoe je het vindt op school, wat je leuk vindt aan je klas en wat je de komende jaren wilt bereiken.
- Geef je familieverhaal door
- Zitten kinderen te wachten op familieverhalen?
- Geef historici van de toekomst genoeg leeswerk
Boek: Hoe word ik expat. Leven en werken in het buitenland: zo is het, zo voelt het. Marcel Gansevoort & Irene Herbers in samenwerking met tientallen expats. Uitgeverij Lannoo Tielt, 2010.
0 reacties:
Een reactie plaatsen