Hoe Ron zijn verhaal vertelde over Hoek van Holland

Voor de agenten die betrokken waren bij de strandrellen in Hoek van Holland betekende het veel om hun eigen verhaal te kunnen doen voor het boek Spoedassistentie Hoek van Holland. Ook al zeiden sommigen aanvankelijk dat ze daar helemaal geen trek in hadden, zoals Ron.

Ik zocht Ron thuis op, terwijl hij op zijn zoontje paste. Ik trof een jonge vader in spijkerbroek en T-shirt, die een grote mok koffie voor mij inschonk en voor zijn zoontje zijn favoriete peuterprogramma uitkoos op televisie.

Ron zei meteen dat het voor hem niet hoefde, zijn verhaal in een boek over de strandrellen in Hoek van Holland. Hij had zijn relaas namelijk al heel vaak gedaan, onder meer tijdens urenlange verhoren door de rijksrecherche. Daarna waren er nog allerlei bijeenkomsten geweest: debriefings, evaluaties, vakbondbijeenkomsten en nog veel meer. Hij wilde ‘Hoek van Holland’ afsluiten, want het had hem al veel te veel beziggehouden.

Stap voor stap deed Ron toch zijn verhaal uit de doeken. Hij had zijn pistool voorafgaand aan ‘Hoek van Holland’ alleen gebruikt op de schietbaan; in Hoek van Holland had hij tien keer geschoten, waarvan drie keer gericht. Vlak na de strandrellen dacht hij zelfs de schutter te zijn van de jongen die door een politiekogel om het leven was gekomen. Later bleek uit onderzoek dat de kogel afkomstig was uit het pistool van een andere agent.

Toen ik afscheid van hem nam, zag ik dat het interview hem toch goed gedaan had. Daarna nam hij nog diverse keren contact met mij op, onder meer met tips wie ik nog meer voor dit boek zou kunnen interviewen. Aan alles kon ik merken dat hij helemaal niet ‘klaar’ was met de gebeurtenissen, maar dat het juist veel voor hem betekende.

Afgelopen vrijdag zag ik Ron weer bij de perspresentatie van het boek. Ron was ook bereid om voor de televisiecamera's zijn verhaal te doen, wat ik in zijn positie erg dapper vind. Je moet maar durven: openlijk vertellen dat je gericht hebt geschoten en wat voor impact dat op jou heeft gehad. Ron zei tegen de aanwezige journalisten dat hij erg blij was met het boek Spoedassistentie Hoek van Holland. Eindelijk kregen agenten zelf de gelegenheid om hun verhaal te doen, terwijl het daarvoor alleen maar òver hen gegaan was.

Eén van de aanwezigen vroeg Ron om het boek te signeren. Hij ondertekende met de naam Ron, het pseudoniem dat ik voor hem verzonnen had.

Verder lezen:

• Spoedassistentie Hoek van Holland, blog over de verschillende functies van het boek
• Uitzending van Eén Vandaag met Ron, Annemiek en Esther, drie van de geïnterviewde agenten uit het boek.
• Stoere openheid over de strandrellen in Hoek van Holland, blog van Suzanne Geurts
• Agenten vertelden voor het eerst hun eigen verhaal, gastblog voor Storyventures