In opdracht van de politie Rotterdam-Rijnmond schreef ik de persoonlijke verhalen op van agenten, die direct betrokken waren bij de strandrellen in Hoek van Holland. Waarom wilden deze agenten zo graag hun verhaal vertellen?
Hun deelname aan het boek Spoedassistentie Hoek van Holland, dat in augustus van dit jaar uitkwam, was in ieder geval niet vanzelfsprekend. De agenten die in dit boek aan het woord komen, hadden al erg vaak gesproken over de gebeurtenissen op 22 augustus 2009.
Zo hadden ze hun ervaringen gedeeld tijdens uitgebreide ‘debriefings’, die de politie na ingrijpende gebeurtenissen houdt. Alle agenten die hun dienstpistool gebruikt hadden, werden daarna urenlang verhoord door de Rijksrecherche. Bij deze verhoren werden de gebeurtenissen van minuut tot minuut doorgenomen, in één geval zelfs elf uur achter elkaar.
De agenten deden ook verslag aan advocaten, onderzoekscommissies en vertegenwoordigers van de vakbond. En dan waren er familieleden en bekenden, die de toedracht van de gebeurtenissen wilden horen. Menige agent kreeg er genoeg van om de gebeurtenissen telkens op te rakelen, want ze wilden ‘verder met hun leven’. "Mijn verhaal werd steeds korter"’, zei één van de agenten daarover.
Was het na deze uitgebreide sessies zinvol dat de agenten hun verhaal nogmaals vertelden voor een boek? Ik was verrast over de grote bereidheid van de agenten om mee te doen. Bij de debriefing en de gesprekken met de rijksrecherche en de onderzoekers moesten zij zich minutieus aan de feiten houden. Ze deden verslag in ‘proces-verbaal-taal’: feitelijk en afstandelijk. Het persoonlijke verhaal, met de gevolgen voor hun privéleven en de impact op hun werk, hadden de meesten niet uitgebreid verteld.
Dus nogmaals de vraag: waarom deden ze mee? Voor enkelen van hen was het belangrijk dat hun kijk op de gebeurtenissen nu voor iedereen te lezen is. Uitvoerende agenten komen zelden direct aan het woord in de media of andere publicaties. "Ik wil graag vertellen dat agenten gewone mensen zijn die ook gewoon naar hun gezin willen", zei één van de agenten.
Andere agenten deden vooral mee om het verhaal aan collega’s te kunnen vertellen. Ondanks de debriefings waren agenten onderling vaak niet van elkaars persoonlijke verhaal op de hoogte. ‘Collega's die mijn verhaal in grote lijnen kenden maar verder niet, reageerden vaak geschokt en leefden nog meer met mij mee’, vertelde één van de agenten na de presentatie van het boek.
Tot slot was er een agent die het vertellen van zijn persoonlijke verhaal zag als een goede manier om de gebeurtenissen te verwerken. Hij houdt regelmatig presentaties over het politiewerk, waarin hij het verhaal over Hoek van Holland verwerkt. "Hoe vaker ik erover vertel, hoe meer ik het kan verdunnen."
Storyventures
Dit stuk is schreef ik op uitnodiging van Astrid Schutte. Het stuk werd eerder gepubliceerd op het weblog Storyventures over de rol van storytelling in organisaties.
Verder lezen:
- Spoedassistentie Hoek van Holland - dilemma's in doodsnood
- Hoe Ron zijn verhaal vertelde over Hoek van Holland
0 reacties:
Een reactie plaatsen