Nu vroeg mijn gesprekspartner speciaal naar het mooiste verhaal dat ik in het begin van mijn journalistieke loopbaan had geschreven. Als hij gevraagd had naar het meest gedenkwaardige verhaal van dit jaar, dan had ik dat wel geweten. Dat was het verhaal van Thomas in het boek Spoedassistentie Hoek van Holland, dat ik eerder dit jaar voor de politie Rotterdam-Rijnmond heb geschreven.
Nu het een verhaal van een jaartje of twintig geleden zou moeten zijn, was het aanzienlijk moeilijker. Ik had het verhaal kunnen noemen over een dertienjarig jongetje dat zichzelf onder bizarre omstandigheden van het leven beroofde. Ik interviewde destijds de ouders, die na bemiddeling door de begrafenisondernemer eenmalig hun verhaal wilden doen. Maar dit was een delicaat verhaal, dat zich niet leende om snel als voorbeeld genoemd te worden.
Ook had ik mijn allereerste reportage kunnen noemen, die ik als dagbladjournalist schreef over een antroposofisch tehuis voor 'in hun ontwikkeling gestoorde mensen'. De kop staat me volledig voor de geest: 'Als iemand agressief is, stoppen we hem in een lavendelbad.' Ook herinner ik me als de dag van gisteren dat deze reportage me direct een boze ingezonden brief opleverde. Ik had namelijk onverhoeds de term 'verstandelijk gehandicapten' gebruikt om de bewoners aan te duiden. Die term sneed de antroposofen dwars door de ziel. Dat was dus ook al een delicaat verhaal.
Of ik had de vrouw kunnen noemen, die protesteerde tegen de kap van een groot aantal zieke bomen in haar dorp. Ze had als heks een spiritueel contact met deze bomen, waardoor ze zich persoonlijk diep gekrenkt voelde door de plannen van de gemeente.
Verhalen genoeg. Maar ik geloof dat ik over dit soort onderwerpen beter kan schrijven dan praten.
Verder lezen:
0 reacties:
Een reactie plaatsen